مکظظ

لغت نامه دهخدا

مکظظ. [ م ُ ک َظْ ظَ ] ( ع ص ) رنجیده و اندوه کشیده از کاری. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). مکظوظ. ( ناظم الاطباء ) ( اقرب الموارد ).