موبوءه

( موبوءة ) موبوءة. [ م َ ءَ ] ( ع ص ) زمینی که در آن مرگامرگی باشد. ( ناظم الاطباء ). نعت است از وباکه به معنی بیماری ناک گردیدن زمین است. ( منتهی الارب ). زمین بیماری ناک. ( آنندراج ). و رجوع به وبا شود.