لغت نامه دهخدا
منعظ. [ م ُ ع ِ ] ( ع ص ) هر آنکه آزمند جماع باشد. || فرج باز و فرازکرده شده از غایت شهوت. ( ناظم الاطباء ). رجوع به انعاظ شود.
منعظ. [ م ُ ع ِ ] ( ع ص ) هر آنکه آزمند جماع باشد. || فرج باز و فرازکرده شده از غایت شهوت. ( ناظم الاطباء ). رجوع به انعاظ شود.
هر آنکه آزمند جماع باشد. یا فرج باز و فراز کرده شده از غایت شهوت.