مندوس

لغت نامه دهخدا

مندوس. [ م َ ] ( اِ ) گیاه باباآدم که ریشه آن در طب به کار است و این نام در کرج متداول است و گویند چون گل آن به لباس چسبد آن را من دوست و سپس مندوس گفته اند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ).