لغت نامه دهخدا
ملکانیه. [ م َ نی ی َ ] ( اِخ ) قومی است از نصاری که مریم علیهاالسلام را به خدایی منسوب کنند. ( آنندراج ). نام گروهی از ترسایان. ( ناظم الاطباء ). طایفه ای از نصاری منسوبند به ملکاء که بر تمامت روم مستولی شد و ایشان گویند مسیح دو جوهر دارد یکی لاهوتی و دیگری ناسوتی و آن هردو یک جوهرند و قتل و صلب بر ناسوت و لاهوت هردو واقع شد و بعضی از ایشان گویند او قدیم است و هو اﷲ و بعضی گویند هو ابن اﷲ. ( نفایس الفنون ). یک فرقه از فرق نصاری. ( حبیب السیر چ قدیم تهران ج 1 ص 53 ). و رجوع به ملکا و ملکائیه و ملکیه شود.
