لغت نامه دهخدا
ملک افزای. [ م ُ اَ ] ( نف مرکب ) ملک افزاینده. که بر وسعت ونعمت مملکت بیفزاید. گسترش دهنده کشور:
افروخته دولت شه عالم رای
ملک افزای است و عدل گستر همه جای
زین دولت عدل گستر ملک افزای
چشم بد خلق دور داراد خدای.امیرمعزی ( دیوان چ اقبال ص 820 ).
