ملأی

لغت نامه دهخدا

ملأی. [ م َ آ ] ( ع ص ) مؤنث ملاَّن یعنی پر. و گویند: دلو ملأی؛ یعنی دول پر. ج، مِلاء. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). مؤنث ملاَّن. ( از اقرب الموارد ). و رجوع به ملاَّن شود.