لغت نامه دهخدا
مقلود. [ م َ] ( ع ص ) رسن تافته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). حبل مقلود؛ رسن تافته. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || سوار مقلود؛ دست برنجن تاب داده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
مقلود. [ م َ] ( ع ص ) رسن تافته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). حبل مقلود؛ رسن تافته. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || سوار مقلود؛ دست برنجن تاب داده. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).