«مفضاة» واژهای عربی است که در متون قدیمی به کار رفته و به زنی گفته میشود که «پیش و پس او یکی شده باشد». یعنی بدن او از جلو و پشت به گونهای متصل یا یکپارچه به نظر برسد. در توضیح دقیقتر، مفضاه زنی است که راه گذر کودک یا حدث (نوزاد و خردسال) در بدن او یک مسیر یا یک حالت داشته باشد. این مفهوم بیشتر در منابع قدیمی پزشکی و طب عربی ذکر شده است. این اصطلاح در کتابهایی مثل «منتهی الأرب» و «ناظم الاطباء» آمده و برای توصیف شکل خاصی از بدن زنان به کار رفته است. به زبان سادهتر، مفضاه به زنی گفته میشود که آناتومی بدنش به گونهای باشد که مسیر طبیعی کودکزایی یا گذر نوزاد، یکپارچه و هموار است. در متون طب سنتی، چنین ویژگیهایی برای زنان مورد توجه بوده و با اصطلاحاتی مثل هریت نیز اشاره شده است. یادداشتهای قدیمی مانند آنچه در فرهنگ دهخدا آمده، مفضاه را با همین توضیح ذکر کردهاند تا خواننده بفهمد که موضوع مرتبط با فیزیولوژی زن است. این اصطلاح امروزه کمتر در زبان محاوره یا نوشتار روزمره استفاده میشود و بیشتر در متون قدیمی و کتابهای پزشکی سنتی دیده میشود.
مفضاه
لغت نامه دهخدا
( مفضاة ) مفضاة.[ م ُ ] ( ع ص ) امراءة مفضاة؛ زن که پیش و پس او یکی گردیده باشد. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ) ( از ذیل اقرب الموارد ). زن که راه گذار کودک و حدث وی یکی شده. هَریت. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
