لغت نامه دهخدا
معتفر. [ م ُ ت َ ف ِ ] ( ع ص ) بر زمین زننده. ( آنندراج ). آن که بر زمین می افکند کسی را. ( ناظم الاطباء ) ( از منتهی الارب ) ( ازاقرب الموارد ). || خاک آلود. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ). آلوده شده به گرد و خاک. ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || شیر که شکاری رابر خاک افکند. ( آنندراج ) ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). شیری که می رباید کسی را. ( ناظم الاطباء ).