«مضحاه» واژهای عربی است که در متون قدیمی فارسی و عربی به کار رفته و به معنای زمینی است که همیشه آفتاب بر آن بتابد، یعنی زمینی آفتابگیر و روشن. این واژه در منابع لغوی مانند «منتهی الأرب»، «اقرب الموارد» و «آنندراج» ذکر شده و به ویژگی خاص زمین از نظر نور و تابش آفتاب اشاره دارد. زمینی که «مضحاه» نامیده میشود، معمولاً فاقد سایههای بلند یا موانع طبیعی است و نور آفتاب در طول روز به طور مداوم بر آن میتابد. در طب سنتی و متون پزشکی قدیم، چنین زمینهایی ممکن است به دلیل تابش کامل خورشید برای پرورش گیاهان، زندگی حیوانات یا انسان مناسب دانسته شده باشد. این اصطلاح در متون تاریخی و جغرافیایی نیز دیده میشود و نویسندگان برای توصیف مناطق آفتابگیر و خوشآب و هوا از آن استفاده کردهاند. «مضحاه» علاوه بر معنای فیزیکی، گاهی در متون ادبی برای بیان صفات مثبت زمین و محیط زندگی بهره برده شده و به صورت استعاری نیز استفاده میشود.
مضحاه
لغت نامه دهخدا
( مضحاة ) مضحاة. [ م َ ] ( ع ص ) زمینی که بر آن همواره آفتاب باشد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ).زمینی که همواره بر وی آفتاب باشد. ( ناظم الاطباء ).
