کلمه «بغره» در اصل عربی است و در متون قدیمی به کار رفته است. یکی از معانی آن اشاره به زمینی است که بعد از باران سبز میشود و با همان رطوبت و نم موجود، دوباره رشد گیاهان در آن ظاهر میشود. این نوع زمین به دلیل رطوبت و توانایی سبز شدن سریع، برای کشاورزی و چرای دام اهمیت داشته است. در منابع قدیمی مانند «منتهی الأرب»، «از آنندراج» و «ناظم الاطباء» این معنی ذکر شده و به خاک حاصلخیز و پر برکت اشاره دارد.
همچنین، در یک کاربرد دیگر، گفته شده: «وله بغرة من العطاء لاتغیض»؛ که یعنی او همیشه بخشنده و سخاوتمند است. در اینجا «بغره» به معنای نعمت و بخشش فراوان و پایدار به کار رفته است و کنایه از استمرار عطا و برکت است. بنابراین، «بغره» هم میتواند به زمینی حاصلخیز و پررونق بعد از باران اشاره کند و هم به افراد یا چیزهای پر برکت و سخاوتمند کنایه بزند.
