لغت نامه دهخدا
مشکپوش. [ م ُ / م ِ ] ( ن مف مرکب ) پوشیده از مشک. خوشبوی. معطر:
بنفشه دگرباره شد مشکپوش
سر نرگس آمد ز مستی به جوش.خاقانی. || کنایه است از موی رخسار مرد:
یکی کودک نورسید است زوش
هنوزش نگشته ست گل مشکپوش.اسدی ( گرشاسب نامه چ یغمایی ص 82 ).
