لغت نامه دهخدا
مشوذ. [ م ِش ْ وَ ]( ع اِ ) دستار سر. ج، مشاوذ، مشاویذ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). دستار بزرگ. ( دهار ). عمامه.ج، مشاوذ، مشاویذ. ( از اقرب الموارد ) ( از مهذب الأسماء ). و رجوع به مشواذ شود. || پادشاه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). مشواذ. ( از اقرب الموارد ). || مهتر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). مشواذ. سید. ( از اقرب الموارد ).
