لغت نامه دهخدا
مسهک. [ م ِ هََ ] ( ع ص ) مرد فصیح زودگوی. || اسب بسیار روان تیزرفتار. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).
مسهک. [ م َ هََ ] ( ع اِ ) گذرگاه باد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). مسهج. مسهکة. و رجوع به مسهکة شود.
