لغت نامه دهخدا
مستل. [ م َ ت َ ] ( ع اِ ) راه تنگ. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
مستل. [ م ُ ت َل ل ] ( ع ص ) نعت فاعلی و مفعولی از استلال. بیرون کشنده چیزی را از داخل چیزی دیگر چون شمشیر را از غلاف. ( از اقرب الموارد ). || آنچه از داخل چیزی دیگر بیرون آورده شده باشد. ( از اقرب الموارد ). رجوع به استلال شود.
