کلمه «مرفقه» در زبان عربی به معنای بالش یا وسیلهای برای تکیه دادن است که در فارسی با واژههایی مانند نازبالش، متکا یا بالش تکیه شناخته میشود و برای راحت نشستن یا استراحت کردن به کار میرود. این واژه در متون قدیمی بیشتر به معنی بالشی بوده که هنگام نشستن به آن تکیه میدادند. همچنین جمع آن «مرافق» است و در منابع لغت به همین معنا آمده است. در برخی کاربردهای قدیمی، «مرفقه» به وسیلهای نرم برای قرار دادن زیر بازو یا تکیهگاه اشاره دارد. علاوه بر این معنی، در زبان عربی «شاة مرفقه» به گوسفندی گفته میشود که هر دو دستش تا آرنج سفید باشد. بنابراین این واژه هم میتواند به یک وسیله راحتی مانند بالش اشاره کند و هم در برخی موارد به یک ویژگی ظاهری در حیوانات. در مجموع، معنی رایج و قابل فهم «مرفقه» همان بالش تکیه یا نازبالش است که برای آسایش استفاده میشود.
مرفقه
لغت نامه دهخدا
( مرفقة ) مرفقة. [ م ِ ف َ ق َ ] ( ع اِ ) مرفق. نازبالش. ( منتهی الارب ). بالشت تکیه. ( دهار ). متکا و مخده. ج، مَرافق. ( از اقرب الموارد ):
کردی گرو دو بالش کون را برفق سیم
باریش همچو حشو نهالی و مرفقه.سوزنی.
مرفقة. [ م ُ رَف ْ ف َ ق َ ] ( ع ص ) شاة مرفقة؛ گوسپند که هر دو دست وی تا هر دو آرنج سپید باشد. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
