مرتجه

لغت نامه دهخدا

( مرتجة ) مرتجة. [ م ُ ت َ ج َ ] ( ع ص ) أرض مرتجة؛ زمین بسیارگیاه. ( منتهی الارب ). تأنیث مرتج است. رجوع به مُرتَج شود.
مرتجة. [ م ُ ت َج ْ ج َ ] ( ع ص ) تأنیث مرتج به معنی مضطرب و لرزان. ( از متن اللغة ). رجوع به مُرتَج شود.