مذیم
لغت نامه دهخدا
مذیم. [ م َ ] ( ع ص ) معیب. ( آنندراج ). معیوب. دارای عیب. ( ناظم الاطباء ). نکوهیده. مذموم. مذیوم. ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ).
فرهنگ فارسی
معیوب
مذیم. [ م َ ] ( ع ص ) معیب. ( آنندراج ). معیوب. دارای عیب. ( ناظم الاطباء ). نکوهیده. مذموم. مذیوم. ( از اقرب الموارد ) ( از متن اللغة ).
معیوب