لغت نامه دهخدا
( مذراة ) مذراة. [م ِ ] ( ع اِ ) افشون. ( مهذب الاسماء ). افزاری چوبین دندانه دار که بدان غله کوبیده بر باد دهند. ( از ناظم الاطباء ). چوبی که یک طرف شبیه پنجه دست است و بدان خرمن کوبیده را باد دهند تا کاه از دانه جدا شود. مذری. ( از متن اللغة ). آن را در سیرجان اَوشین گویند.