مدرس عبدالکریم

[ویکی نور] «عبد الکریم محمد مدرس» در بهار 1284 ش در روستای «تکیه» نزدیک خورمال عراق دیده به جهان گشود.
وی پس از طی مراحل مقدماتی طلبگی و با شروع جنگ جهانی اول به سلیمانیه رفت و پس از چندی تحصیل آنجا را به مقصد اورامان ترک کرده و در خانقاه «دورو» (ایران) زیر نظر شیخ علاء الدین بیاره به آموختن درس نحو و فقه و منطق و... مشغول شد. شیخ علاء الدین در سال 1296 ش به خانقاه «بیاره» عراق برگشت و مدرس نیز بعد از مدتی به وی پیوست و در مدرسه ابن عبیده نزد ملا سعید عبیدی به فراگیری دانش مشغول شد. سپس نزد ملا محمود به «بالک» مریوان رفت و در مدت هشت ماه که نزد وی بود فرائض شیخ معروف نودهی را تمام کرد. پس از آن به امر شیخ علاء الدین به «بیاره»
بازگشت و نزد ملا احمد ره زانوی تعلّم زد و همراه او در سال 1298 ش به سلیمانیه رفت و به عنوان مهمان در خانقاه مولانا خالد ماند و سپس در محضر شیخ عمر (ابن قره داغی) به ادامه تحصیل پرداخت و سرانجام در سال 1301 ش به دریافت اجازه نامه علمی مفتخر گشت.
وی علاوه بر کتابخانه غنی مدرسه «بیاره» از محضر زائرین دانشمند بهره های علمی و معنوی فراوانی برد. پس از 23 سال اقامت، در سال 1329 به سلیمانیه رفت و سه سال در آنجا تدریس نمود و در تابستان 1332 به کرکوک رفت. از کرکوک به بغداد رفت و به تدریس در جامع غوث الاعظم مشغول شد. او در آن مدرسه مدت 19 سال علاوه بر هموطنان، دانش اندوزان از کشورهای ایران، ترکیه، مراکش، الجزایر و... داشت.
وی سرانجام در شهریور 1384 ش وفات یافت.
القصیدة الوردیة فی سیرة خیر البریة / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده