لغت نامه دهخدا
( مدحاة ) مدحاة. [ م ِ ] ( ع اِ ) چوبی است که بر آن طفل را بگردانند و بغلطانند پس آن چوب گذرانیده شود بر زمین و روان گردد و نگذرد بر چیزی مگر آنکه ببرد آن چیز را. ( از منتهی الارب ) ( از متن اللغة ). ابزاری چوبین و غلتان که کودک بر آن تکیه کرده راه رود بی آنکه بر زمین افتد و به پارسی گردانه و گردنا نیز گویند. ( ناظم الاطباء ). ج، مداحی.