لغت نامه دهخدا
قلمچه. [ ق َ ل َ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) شاخچه درخت که در زمین می نشانند. ( آنندراج ):
بهار خامه من سبز کرد عالم را
قلمچه چمن روزگار کلک من است.مفید بلخی ( از آنندراج ).و رجوع به بهار عجم شود.
قلمچه. [ ق َ ل َ چ َ / چ ِ ] ( اِ مرکب ) شاخچه درخت که در زمین می نشانند. ( آنندراج ):
بهار خامه من سبز کرد عالم را
قلمچه چمن روزگار کلک من است.مفید بلخی ( از آنندراج ).و رجوع به بهار عجم شود.
