قعطبی

لغت نامه دهخدا

قعطبی. [ ق َ طَ بی ی ] ( ع ص ) شدید. ( اقرب الموارد ). سخت. ( منتهی الارب )؛ قَرَب قعطبی؛ قرب سخت یعنی شب روی که صبح آن بر آب رسند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).