قب ء
لغت نامه دهخدا
قب ء. [ ق َب ْءْ ] ( ع مص ) خوردن: قباءالطعام قباءً؛ خورد آن را. || قباء الرجل من الشراب؛ پر شد شکم از آب و بسیار خورد آن را. ( منتهی الارب ).
قب ء. [ ق َب ْءْ ] ( ع مص ) خوردن: قباءالطعام قباءً؛ خورد آن را. || قباء الرجل من الشراب؛ پر شد شکم از آب و بسیار خورد آن را. ( منتهی الارب ).