فیفاء

لغت نامه دهخدا

فیفاء. [ ف َ ] ( ع ص، اِ ) بیابان فراخ و بی آب. ج، فیافی. ( منتهی الارب ). بیابانی که آب در آن نیست. || جای مستوی. ( اقرب الموارد ). رجوع به فیف شود.