غلث

غلث. [ غ َ ] ( ع مص ) غلث زند؛ آتش نادادن آتش زنه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج )( از اقرب الموارد ). || آمیختن. ( منتهی الارب ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( مصادر زوزنی ). یقال: غلثت البر بالشعیر، و غلثت الحدیث؛ خلطته. ( منتهی الارب ). مخلوط کردن. ( اقرب الموارد ). || گرد کردن.( منتهی الارب ): غلثث الشی ٔ؛ جمعته. || پیراستن مشک را به اَرطی ̍. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ): غلث سقاء؛ دباغت آن با درخت ارطی. ( از اقرب الموارد ).
غلث. [ غ َ ل َ ] ( ع مص ) غلث زند؛ آتش ندادن آتش زنه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || لازم گرفتن گرگ گوسپند کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). چسبیدن گرگ گوسفند را و دریدن آن را. ( از اقرب الموارد ). || چسبیدن به کسی و ملازم او گردیدن. || سختی پیکار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). جنگ کردن بسختی و ترک نکردن آن. || برگرداندن و انداختن مرغ از چینه دان خود آنچه را که فروبرده است. || ( اِ ) آنچه به طعام مخلوط شود از سنگ ریزه و کاه و جز آن. || غلث الحلم؛ چیزی که در خواب بینند و رؤیای صادق نباشد. ( از اقرب الموارد ).
غلث. [ غ َ ل ِ ] ( ع ص ) مرد سخت پیکار. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). الشدیدالقتال. ( اقرب الموارد ). آنکه سخت کارزار کند. ( مهذب الاسماء ). || دیوانه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). مجنون. ( اقرب الموارد ). || آنکه او را از طعام و شراب نشأه، و از غلبه خواب تمایلی و سستیی باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). کسی که از خوردنی و نوشیدنی نشأه ای و از غلبه خواب میل کردن و شکستگی داشته باشد. ( از اقرب الموارد ). || الشدید اللزوم لمن طالب: آنکه سخت ملازم دوست خود باشد. ( اقرب الموارد ). || غلث از طعام؛ آنچه سنگ ریزه و کاه و جز آن داشته باشد. ( از اقرب الموارد ). تصفیه نشده، آنچه تمیز و مصفی نباشد. ( دزی ج 2 ص 221 ).