عمر مطوعی
لغت نامه دهخدا
عمر مطوعی. [ ع ُ م َ رِ م ُطْ طَوْ وِ ] ( اِخ ) ابن علی مطوعی، مکنی به ابوحفص. ادیب، شاعر و از اهالی نیشابور بود. وی ابتدا در خدمت امیر ابوالفضل میکالی سر میکرد و کتاب «دَرج الغرر و دُرج الدرر» را درباره محاسن نظم و نثر میکالی نوشت، سپس کتاب «حمد من اسمه أحمد» را در مقابل کتاب «فضل من اسمه الفضل » ثعالبی ( صاحب یتیمة ) نوشت. او را کتابهای دیگری نیز می باشد که از آنجمله است: أجناس التجنیس. وی در حدود سال 440 هَ.ق. درگذشت. ( از الاعلام زرکلی از یتیمةالدهر ج 4 ص 311، و اللباب ج 2 ص 151 ).
فرهنگ فارسی
ابن علی مطوعی مکنی به ابو حفص ادیب و شاعر و از اهالی نیشابور بود وی ابتدا در خدمت امیر ابوالفضل میکالی سر میکرد و کتاب درج الغرر و درج الدرر را درباره محاسن نظم و نثر میکالی نوشت
جمله سازی با عمر مطوعی
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 عمر مطوعی با مطالعه دقیق تاریخ و تمدن‌های باستان، توانسته است دیدگاه‌های جدیدی را در مورد نحوه تعامل جوامع انسانی در دوران باستان ارائه دهد.
💡 پژوهش‌های عمر مطوعی در زمینه ادبیات کلاسیک، به محققان کمک کرده است تا لایه‌های پنهان معنایی در متون قدیمی را به درستی درک و تحلیل کنند.
💡 در جلسات تخصصی معماری، عمر مطوعی با ارائه طرح‌های خلاقانه و مدرن، توانست نگاه جدیدی به نحوه استفاده از فضاهای عمومی در شهرهای بزرگ ببخشد.
