عاذور

لغت نامه دهخدا

عاذور. ( ع اِ ) بدی و فساد. و منه: لقیت منه عاذوراً؛ أی شراً. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ). || خطی است در شتر و اسب. ( منتهی الارب ). نشان. ( اقرب الموارد ).