عاذ
لغت نامه دهخدا
عاذ. [ ذِن ْ ] ( ع ص ) مکان عاذ؛ یعنی مکانی که دور از آب است. ( منتهی الارب ).
فرهنگ فارسی
مکان عاذ یعنی مکانی که دور از آب است
عاذ. [ ذِن ْ ] ( ع ص ) مکان عاذ؛ یعنی مکانی که دور از آب است. ( منتهی الارب ).
مکان عاذ یعنی مکانی که دور از آب است