لغت نامه دهخدا
صنبل. [ صُم ْ ب ُ ] ( ع ص ) مرد زیرک ناشناخته وناآشنا. ( منتهی الارب ). رجوع به دو ماده ذیل شود.
صنبل. [ صِم ْ ب ِ ] ( ع ص ) زیرک ناآشنا. ( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). رجوع به ماده قبل و ماده بعد شود.
صنبل. [ صُم ْ ب َ ] ( ع ص ) مرد زیرک ناشناخته وناآشنا. ( منتهی الارب ). رجوع به دو ماده قبل شود.
صنبل. [صِم ْ ب ِ ] ( اِخ ) نام مردی از تغلب. ( منتهی الارب ).
