لغت نامه دهخدا
شئس. [ ش َ ءِ ] ( ع ص )جای سخت سنگریزه ناک و درشت. شئیس. ج، شُؤُس مکان شئس و شأس؛ جای سخت و صلب. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || شئس بمعنی شأز؛ جای سخت از سنگ و جای ستبر. ( از تاج العروس ). رجوع به شأز شود.
شئس. [ ش َ ءِ ] ( ع ص )جای سخت سنگریزه ناک و درشت. شئیس. ج، شُؤُس مکان شئس و شأس؛ جای سخت و صلب. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). || شئس بمعنی شأز؛ جای سخت از سنگ و جای ستبر. ( از تاج العروس ). رجوع به شأز شود.