سگدلی

لغت نامه دهخدا

سگدلی. [ س َ دِ ] ( حامص مرکب ) سخت دلی. بددلی:
با همه سگدلی شکار منند
گوسفندان کشت زار منند.نظامی. || سگی. درندگی:
گر سگی خود بود مرقع پوش
سگدلی را کجا کند فرموش.نظامی.

فرهنگ فارسی

سخت دلی. بد دلی