واژه «سافیاء» در زبان عربی و در متون لغوی فارسی به پدیدهای طبیعی اشاره دارد که به شکل گرد و غبار فراوان یا خاک نرم معلق در هوا ظاهر میشود. این واژه معمولاً برای توصیف حالتی از هوا به کار میرود که در آن باد، مقدار زیادی خاک و غبار را از سطح زمین بلند کرده و در فضا پراکنده میکند. در چنین شرایطی، دید انسان کاهش مییابد و محیط حالت کدر و تار پیدا میکند. برخی منابع لغوی «سافیاء» را به معنای غبار شدید و انبوهی دانستهاند که به صورت گسترده در فضا پخش میشود و گاهی مانند موجی از خاک به سوی انسان حرکت میکند. در کاربردهای دیگر، این واژه به بادی گفته میشود که وظیفه اصلی آن جابهجا کردن خاک و گرد و غبار است و به همین دلیل محیط اطراف را دستخوش تغییر و آشفتگی میکند. همچنین در برخی توضیحات لغوی، «سافیاء» به خاکی اطلاق شده که به واسطه باد از سطح زمین کنده شده و در هوا معلق مانده است. این پدیده بیشتر در مناطق خشک و بیابانی رخ میدهد و از ویژگیهای اقلیمی چنین نواحی محسوب میشود. بنابراین «سافیاء» واژهای است که هم به گرد و غبار شدید و هم به باد حامل خاک اشاره دارد و در هر دو حالت، بیانگر شرایط نامساعد جوی و کاهش شفافیت محیط است.
سافیاء
لغت نامه دهخدا
سافیاء. ( ع اِ ) گرد بسیار خاک. ( مهذب الاسماء ). گرد و غبار. ( شرح قاموس ). غبار. ( قطر المحیط ). غبار باد برده. باد غبار برداشته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). بادی است که برمیدارد خاک را. ( شرح قاموس ). بادی که خاک فراوان بهمراه دارد و بمردم هجوم میکند.
