اقریه
واژه «اقریه» در زبان عربی صورت جمعی از «قَری» است و در منابع لغوی به مجموعه‌ای از مسیرها و مجاری طبیعی آب به‌ویژه جریان‌های ناشی از سیل اشاره دارد که در زمین شکل می‌گیرند و آب‌های سطحی را هدایت می‌کنند. این واژه در کاربرد اصلی خود به پدیده‌های طبیعی مرتبط با حرکت و تجمع آب در بستر زمین دلالت دارد و بیشتر در توصیف نواحی‌ای به کار می‌رود که تحت تأثیر بارش‌های شدید و جریان‌های سیلابی قرار می‌گیرند. در چنین شرایطی، آب باران در مسیرهای مشخصی جاری می‌شود و این مسیرها به صورت شیارها یا کانال‌های طبیعی در سطح زمین شکل می‌گیرند که در زبان عربی با عنوان «اقریه» شناخته شده‌اند. این مفهوم نشان‌دهنده نوعی نظم طبیعی در حرکت آب‌های سطحی است که بدون دخالت انسان در زمین ایجاد می‌شود. از منظر زبانی، این واژه بیانگر جمع بودن و گستردگی این مسیرها است و به یک جریان واحد محدود نمی‌شود بلکه مجموعه‌ای از مجاری را در بر می‌گیرد. در توصیف‌های جغرافیایی، «اقریه» معمولاً برای بیان ویژگی‌های زمین‌های سیلاب‌گیر و مناطق دارای فرسایش آبی به کار می‌رود. این واژه همچنین در متون قدیم برای توضیح ساختار طبیعی زمین و نحوه شکل‌گیری مسیرهای آب اهمیت داشته است. کاربرد آن نشان‌دهنده توجه زبان عربی کلاسیک به جزئیات پدیده‌های طبیعی و محیطی است. بنابراین، «اقریه» را می‌توان به‌طور دقیق به معنای مجاری و مسیرهای طبیعی جریان سیلاب در سطح زمین دانست که به صورت جمعی و گسترده مورد اشاره قرار می‌گیرد.
مترادف‌ها
روستا، ده، آبادی
لغت نامه دهخدا
( اقریة ) اقریة. [ اَ ی َ ] ( ع اِ ) ج ِ قَری. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). بمعنی مجاری سیل. ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با اقریه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در مباحث مربوط به علوم قرآنی، اصطلاح اقریه به سبک و روش خاصی از خواندن آیات اشاره دارد که توسط قاریان مختلف در مناطق جغرافیایی متفاوت رایج شده است.
💡 هر قاری باید با تسلط کامل بر قواعد تجوید و شناخت دقیق از هر اقریه، بتواند آیات الهی را مطابق با سنت‌های موروثی صحیح تلاوت نماید.
💡 بررسی تفاوت‌های موجود میان هر اقریه، به دانشمندان کمک می‌کند تا ریشه‌های تاریخی و زبانی نحوه تلفظ کلمات در دوره‌های مختلف اسلامی را بهتر بشناسند.
