در لغتنامههای عربی، مصدر تَقَرّی بر گرفته از ریشه «ق ر ی» دارای دو معنای اصلی است. نخست، به مفهوم جستوجو و پیگیری هدفی با دقت و پشتکار به کار میرود، به ویژه در اشاره به جستوجوی آب که به صورت در پی آب رفتن و جستن آن تعریف شده است. این معنا با اصطلاحاتی چون از پی فراشدن نیز بیان گردیده که بر استمرار و تلاش در رسیدن به مقصد دلالت دارد.
در کاربرد دوم، این واژه در اصطلاح فقهی و مرتبط با احکام زنان به کار میرود. بدین صورت که تَقَرّی به حالت بندشدن یا خودداری زن از نزدیکی پس از پایان حیض، به قصد اطمینان یافتن از پاکی کامل و قطع خونریزی اطلاق میشود. این دوره که به استبراء معروف است، به منظور رعایت احتیاط شرعی و حصول اطمینان از پایان یافتن عادت ماهانه صورت میگیرد. بنابراین، واژهی تَقَرّی در دو حوزهی متفاوت معنایی کاربرد دارد: یکی در معنای عمومیِ تلاش و جستوجوی پیگیرانه و دیگر در معنای ویژهی فقهی که اشاره به دورهای احتیاطی پس از حیض دارد. هر دو معنا بر پایهی ریشهی لغوی، بر مفهوم توقف، بررسی و طلب کردن استوار هستند.
