لغت نامه دهخدا
ساسب. [ س َ ] ( ع اِ ) سَسَب. درختی است که ازآن تیر سازند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( المنجد ). درختی است که از هند آورند و از آن کمان و تیر کنند.
ساسب. [ س َ ] ( ع اِ ) سَسَب. درختی است که ازآن تیر سازند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( المنجد ). درختی است که از هند آورند و از آن کمان و تیر کنند.
درختی است که از آن تیرسازند