لغت نامه دهخدا
زهاء. [ زَ ] ( ع اِ ) تازگی و شکوفه گیاه. || غوره خرمای زرد و سرخ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
زهاء. [ زُ ] ( ع اِ ) مقدار. یقال: هم زهاء ماءة؛ یعنی بقدر صداند. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
