زنمه

( زنمة ) زنمة. [ زَ ن َ م َ ] ( ع اِ ) تره ای است. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). نوعی از تره. ( ناظم الاطباء ). || دروش گوش گوسپند و شتر که پاره ای از گوش آن بریده، معلق گذارند و یفعل ذلک بالکرام من الابل و غیرها. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ).
- زنمتاالاذن؛ دوتندی متصل نرمه خرک گوش. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ) ( از اقرب الموارد ) ( از ناظم الاطباء ).
- زنمتاالفوق؛ هر دو طرف سوفار تیرو یسکن نونه. ( منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). هر طرف سوفار تیر و باین معنی به سکون نون هم آمده. ( آنندراج ).
- هو العبد زنمة؛ مانند هو العبد زلمة است، در لغات و معانی که گذشت. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به زلمةشود.
|| زنمةالشجر؛ تندی که پیش از خوشه یا برگ پدید آید. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
زنمة. [ زَ م َ / زُ م َ / زَ ن َم َ / زُ ن َ م َ ] ( ع اِ ) قد و قامت و اندام مرد. || ( ق ) فی الحقیقة و براستی. || البته. ( ناظم الاطباء ). || یقال: هو العبد زنمة؛ ای زلمة. رجوع به زلمة شود. ( از ناظم الاطباء ).

(زَ نَ مَ یا مِ ) [ ع. زنمة ] (اِ. ) پاره ای از گوش شتر یا گوسفند که بریده آویزان کنند.

زنمة
پاره‌ای از گوش شتر یا گوسفند که بریده آویزان کنند.