زلوخ
لغت نامه دهخدا
زلوخ. [ زَ ] ( ع ص ) بئر زلوخ؛ چاه که بر آن هر که رود پایش بلغزد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || ناقة زلوخ؛ ماده شتر تندرو. ( از اقرب الموارد ). رجوع به زلوج شود.
زلوخ. [ زَ ] ( ع ص ) بئر زلوخ؛ چاه که بر آن هر که رود پایش بلغزد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). || ناقة زلوخ؛ ماده شتر تندرو. ( از اقرب الموارد ). رجوع به زلوج شود.