لغت نامه دهخدا
( رزیئة ) رزیئة. [ رَ ءَ ] ( ع اِ ) رَزیّة. مصیبت. ( ناظم الاطباء ) ( صراح اللغة ) ( از اقرب الموارد ). و رجوع به رزیت و رزایا شود. || عیب. ( ناظم الاطباء ). اصابة به انتقاص، و به ادغام رَزیّة نیز گفته شود. ج، رَزایا. ( از اقرب الموارد ). کمی. ( از صراح اللغة ). || آسیب. ج، رَزایا. ( ناظم الاطباء ). زیان. ( مجمل اللغة ).