لغت نامه دهخدا
ذغالدان. [ ذُ ] ( اِ مرکب ) ظرفی غالباً از تُنُکه آهن که بدان از انبار ذغال برای منقل و اجاق و بخاری آرند. || انبار ذغال. || جائی کوچک و تنگ.
ذغالدان. [ ذُ ] ( اِ مرکب ) ظرفی غالباً از تُنُکه آهن که بدان از انبار ذغال برای منقل و اجاق و بخاری آرند. || انبار ذغال. || جائی کوچک و تنگ.
ظرفی غالبا از تنگه آهن که بدان از انبار ذغال برای منقل و اجاق و بخاری آرند.