دأدده

( دأددة ) دأددة. [ دَ دَ دَ ] ( ع مص ) مشغول شدن به لهو و لعب. ( منتهی الارب ).
دادده. [ دِه ْ ] ( نف مرکب ) داددهنده. عادل. عدل. عدالت ورزنده:
سخنگوی و روشن دل و دادده
کهان را بکه دارد و مه بمه.فردوسی.همه دادده باش و پروردگار
خنک مرد بخشنده بردبار.فردوسی.بدینار کم ناز و بخشنده باش
همان دادده باش و فرخنده باش.فردوسی.که هم دادده بود و هم دادخواه
کلاه کیی برگذشته ز ماه.فردوسی.تو شهریار داددهی او وزیر شه
رحمت بر این وزیر و برین شهریار باد.مسعودسعد.کردند بسی خروش و فریاد
کای داور دادده بده داد.نظامی.|| ( اِخ ) نام حق تعالی. || ( اِ ) نام روز چهاردهم از ماههای ملکی ( جهانگیری ).