«خنبوص» در فارسی واژهای عربیاصل است که به اخگر یا جرقهای گفته میشود که از برخورد سنگ چخماق با جسمی سخت برمیخیزد و به صورت نور کوچک و لحظهای ظاهر میشود. این واژه در منابع لغوی کهن عربی مانند منتهیالارب، تاجالعروس و لسانالعرب ثبت شده و به همان معنای جرقهای ناگهانی و کوچک به کار رفته است. «خنبوص» تصویری از شعلهای بسیار کوتاهعمر و گذرا ارائه میدهد؛ شعلهای که در اثر ضربه، اصطکاک یا برخورد سنگها ایجاد میشود و نشانهای از آغاز آتش یا امکان روشن شدن شعلههای بزرگتر به شمار میرود. از نظر معنایی، این واژه با مفاهیمی چون جرقه، اخگر، شراره و برقه هممعنی است و در متون قدیمی بیشتر برای توصیف جرقههایی که در فرآیند روشن کردن آتش ایجاد میشدند به کار میرفته است. جرقهای که «خنبوص» نامیده میشود معمولاً کوچک اما درخشان است و درک سنتی از پیدایش آتش را یادآوری میکند.
خنبوص
لغت نامه دهخدا
خنبوص. [ خُم ْ ] ( ع اِ ) اخگری که از سنگ چخماق برجهد. ( منتهی الارب ) ( از تاج العروس ) ( از لسان العرب ).
