لغت نامه دهخدا
توغچی. ( ترکی، اِ مرکب ) شخصی که توغ بردارد. ( از آنندراج ). علمدار. ( ناظم الاطباء ):
نگار توغچی آن پادشاه کشور حسن
که توغ بیرق اوشد مدار لشکر حسن.سیفی ( از آنندراج و بهار عجم ).رجوع به توغ شود.
توغچی. ( ترکی، اِ مرکب ) شخصی که توغ بردارد. ( از آنندراج ). علمدار. ( ناظم الاطباء ):
نگار توغچی آن پادشاه کشور حسن
که توغ بیرق اوشد مدار لشکر حسن.سیفی ( از آنندراج و بهار عجم ).رجوع به توغ شود.
