واژه «تهویر» در منابع لغوی عربی به معنای به زمین افکندن یا بر زمین زدن کسی به کار رفته است و بیشتر در متون کهن به عنوان یک فعل یا مصدر عربی ذکر شده است. این واژه همچنین در معنای فرو ریختن یا ویران کردن دیوار و سازههای مشابه نیز آمده است و نشاندهنده نوعی تخریب و از هم پاشیدن ساختار است. در کاربردهای لغوی، «تهویر» معمولاً به عملی اشاره دارد که در آن نیرویی باعث سقوط یا فرو افتادن فرد یا شیء از حالت تعادل خود میشود. برخی از منابع قدیمی مانند «منتهیالارب» و «آنندراج» این واژه را در همین دو معنای اصلی یعنی زمین زدن انسان و خراب کردن بناها ثبت کردهاند. از نظر ریشهشناسی، این واژه در زبان عربی از افعال مرتبط با سقوط و هدم گرفته شده و بار معنایی آن به سمت فرو ریختن و از بین بردن است. در متون ادبی و لغوی، «تهویر» کمتر به صورت کاربرد روزمره دیده میشود و بیشتر جنبه واژگانی و توضیحی دارد. این واژه در کنار افعالی مانند «هدم» و «سقوط» قرار میگیرد و معنای نزدیک به تخریب فیزیکی را القا میکند. در برخی استعمالها، میتواند به معنای از پا درآوردن یا مغلوب کردن نیز تفسیر شود، بهویژه در زمینههای نبرد یا درگیری. با وجود کهنگی این واژه، در لغتنامههای معتبر فارسی و عربی به عنوان یک مصدر مهم ثبت شده است. در جمعبندی میتوان گفت «تهویر» در کاربردهای لغوی و متون کهن عربی به عملی اشاره دارد که طی آن فردی به زمین افکنده میشود یا بنایی و سازهای دچار فروپاشی و ویرانی میگردد.
تهویر
لغت نامه دهخدا
تهویر. [ت َ ] ( ع مص ) بر زمین زدن کسی را. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). افگندن دیوار و جز آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).
