تساور

لغت نامه دهخدا

تساور. [ ت َ وُ ] ( ع مص ) ظاهر شدن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || خود را بلند نمودن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ).