بهأا

بهأا. [ ب َ ئُل ْ لا ] ( اِخ ) شهرت میرزا حسینعلی نوری، متولد 1310 هَ. ق. مؤسس آیین جدیدی که بنام خود او آیین بهایی خوانده شده. و به اصطلاح پیروانش «امر بهایی » خوانده میشود. میرزا حسینعلی نوری بعد از واقعه سوء قصد بابیه نسبت به ناصرالدین شاه بزندان افتاد. و پس از آن وی را با میرزا یحیی صبح ازل تبعید کردند، با کسانش به عراق عرب تبعیدشد. یک چند در بغداد بین بابیه بسر برد و سپس کسوت درویشی پوشیده، در حدود سلیمانیه و کردستان بسیاحت پرداخت و در مراجعت به بغداد، در باغ نجیب پاشا نزدیک بغداد در پیش عده ای از بابیه دعوی کرد که «موعود» باب، کسی که باب بنام «من یظهره اﷲ» ظهور او را پیشگویی نموده است، او است ( 1280 هَ. ق. ) و از اینجا بین پیروان او که «بهایی » و «بهائیه » خوانده شدند و سایر بابیه من جمله برادرش میرزا یحیی صبح ازل تفرقه پدید آمد و بین دو برادر اختلاف افتاد. ( از دایرة المعارف فارسی ). رجوع به حسینعلی و رجوع به وفیات معاصرین تألیف قزوینی و رجوع به باب در همین لغت نامه شود.