بظریره

«بظریره» واژه‌ای عربی است که در منابع لغوی کهن وارد زبان فارسی شده و در فرهنگ‌هایی مانند منتهی‌الارب و ناظم‌الاطباء ثبت و معنا شده است. این واژه به عنوان صفت به کار می‌رود و برای توصیف زنی استفاده می‌شود که از نظر گفتار و رفتار، فاقد حیا و شرم دانسته شده است. در معنای لغوی، «بظریره» به زنی اطلاق می‌شود که زبان دراز است، سخنان ناپسند یا تند بر زبان می‌آورد و در گفتار خود ملاحظه ادب و نزاکت را رعایت نمی‌کند. کاربرد این واژه اغلب بار منفی دارد و بیشتر در متون قدیمی، اخلاقی یا انتقادی برای نکوهش رفتار اجتماعی یا زبانی فرد به کار رفته است. «بظریره» از نظر زبانی در شمار واژه‌های توصیفی قرار می‌گیرد که نه برای تعریف، بلکه برای سرزنش و تقبیح شخصیت فرد استفاده می‌شود. این کلمه در زبان فارسی امروز کاربرد رایج ندارد و بیشتر در متون لغوی، تاریخی یا ادبیات کهن دیده می‌شود. استفاده از چنین واژه‌هایی بازتاب‌دهنده نگاه فرهنگی و اخلاقی دوره‌های گذشته به رفتار اجتماعی، به‌ویژه گفتار و وقار زنان است.