برقاء
لغت نامه دهخدا
برقاء. [ ب َ ] ( ع ص ) مؤنث ابرق، بمعنی خاک با سنگ و بریگ و گل درآمیخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). زمین باسنگریزه. ( مهذب الاسماء ). ج، برقاوات. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). || عنز برقاء؛ بز ماده که بر وی سیاهی و سپیدی باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). گوسپند سیاه وسپید. ( مهذب الاسماء ). رجوع به ابرق شود.
جمله سازی با برقاء
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در میان تاریکی مطلق شب، ناگهان برقاء شدیدی در آسمان پدیدار شد و برای لحظهای کوتاه تمام دشت را با نوری خیرهکننده روشن کرد.
💡 پدیدههایی مانند برقاء و رعد در حین وقوع طوفانهای بسیار شدید میتوانند بسیار خطرناک باشند و باعث آسیب به تجهیزات الکتریکی شوند.
💡 شدت آن برقاء در میان ابرهای سیاه چنان بود که گویی آسمان در حال شکافتن است و نور آن چشمها را خیره کرد.